Kappen op de conservatieven in de VS is iets waar sommigen onder ons zich ongetwijfeld hele dagen mee kunnen amuseren, doch te gemakkelijk om een interessante rant over te maken. Daarmede dat een ander onderwerp gepaster is om de hakbijl in te zetten. Het niet zo spreekwoordelijke woud van zieke bomen strekt zich vele zeemijlen uit in elke richting, en biedt genoeg brandbaar materiaal om de kerncentrales te kunnen afschaffen (waarom nucleair als het natuurlijk kan?). En waarom dan niet beginnen met CNN? Het geesteskind van Ted Turner, die rijker is dan, maar niet zo hip als oma Tina, heeft sinds enige tijd weer last van een komkommerinvasie.
Het alomtegenwoordige televisiestation heeft wederom aangetoond dat het ook "maar" mensen tewerkstelt. Er was zo veel interessant nieuws binnengestroomd uit die samengeklitte stellaire scheet van ons (de aarde voor de "mentally challenged" onder ons) dat de leden van de redactie spontaan hersenkrampen kregen. Door de spasmen die deze aandoening veroorzaakte zijn allerlei artikels op de site verschenen waarvan de nieuwswaarde gelijk is aan het IQ van de dichtstbijzijnde koffiefilter (gebruikt weliswaar).
Eén van de topverhalen van het moment op de site van de nieuwszender is de pijnlijke dood van niet minder dan de hond van Martha Stewart. Stewart, die zakenvrouw, tv-presentatrice en ex-gevangene is, breekt sinds enige tijd ook de hersencellen van de Vlaamse huisvrouw af in haar programma op Vitaya. Kublai Khan Paw Paw Chow Chow Chow ("what's in a name" moet ze gedacht hebben) stierf aan een nieraandoening, ongetwijfeld opgelopen in de keuken van de presentatrice bij het herhaaldelijk verorberen van haar preparaten. Een nieuwtje van een eind terug was wel nog de moeite waard: de soa van Paris Hilton! Niet belangrijk voor ons, maar wel voor de miljoenen die erop of eronder gelegen hebben, of dat nog zullen doen. Voor ons is het gewoon lachwekkend.
Dat dit allemaal nieuwswaardig bevonden wordt is nog maar eens bewijs van de verkleutering van de media, zelfs al is Hilton R-rated. Een andere mogelijkheid is ook niet te overzien. Hoe meer onbelangrijk nieuws aan het publiek gevoerd wordt, hoe meer datzelfde publiek denkt dat het weet wat er in de wereld aan de hand is, terwijl dit zich tot de waarheid verhoudt zoals het aantal benen van Heather Mills tot het nationaal gemiddelde. Een plot van rechts-conservatieve machtswellustelingen hoor ik nu iedereen denken, en ik kan u geen ongelijk geven. Een andere piste is echter dat de ex van Paul McCartney een staatsgreep zou plannen in Engeland met andere "andersvaliden". Met de in het geheim ontwikkelde nucleair aangedreven protheses ontwikkeld door Honda, willen ze een wereldwijd afleidingsmanoeuvre gebruiken om hun verrassingseffect maximaal te benutten.
Deze theorie is nog niet onomstotelijk bewezen, maar er bestaan gegronde vermoedens hieromtrent, alleen maar versterkt door de foto's waarop de ex-beatlesneukster te zien is, die zich op dat moment al uitgekleed had voor de installatie van haar hypermoderne laserwapen. Waarom dit niet door de media bevraagd wordt, is te wijten aan de ziekte genaamd "entertainment news". Dat zelfs CNN eronder lijdt, is een teken dat de situatie zowel ernstig als dringend is. Ogen openhouden en bang afwachten is de boodschap. Nog een laatste goeie raad: als je toevallig in dezelfde cel zou belanden als Paris Hilton, gelieve niets aan te raken, trust me.
Volgende week trouwens een rant op onder andere Ypsilon omwille van de anti-racisme/Vlaams Belang-tag.
vrijdag 18 april 2008
donderdag 17 april 2008
Rants: een visie
U zou dit mijn bijdrage aan onze beginselverklaring kunnen noemen. Ik noem het echter zelf niet zo. Het zijn immers grote woorden. Niet dat ik grote woorden schuw, maar om mijn zelfoverschatting (die in het echte leven overigens zéér beperkt is) hier in de verf te zetten, gaat me wat te ver.
Ik heb geen idee hoe u hier terechtgekomen bent, maar het zal u vast en zeker benieuwen wat u op deze blog kunt verwachten. Daarvoor hoeft u eigenlijk alleen maar naar de titel te kijken, en er desgewenst een woordenboek bij te nemen. Een "rant" wordt gekenmerkt door het passioneel oreren over een onderwerp. *We likeses.* Wij zullen dit doen met respect voor de (veronderstelde) etymologische achtergrond van het woord, het Duitse "rantzen" (lees maar: "zeveren"). Wij beogen dus een zekere entertainmentwaarde.
Rants worden gehouden vanop een sinaasappelkist. In een openbaar park. Overdag ('s nachts gebeuren er in het park andere dingen). Inderdaad. Dit is daar de virtuele - en dus sociaal aanvaarde - vorm van. 't Is maar dat u het weet. Maar in feite is de naam gewoon gekozen omdat hij beschikbaar was. Breek mij er de bek niet over open. Misschien, zeer waarschijnlijk zelfs, trekt Kame zijn bek er wel nog over open.
Wat zijn wij dan? Professionele "zuurzakken" (zeurpieten) die de Klaagmuur een burn-out zouden bezorgen die hem sneller in mekaar zou doen storten dan de muren van Sodom? Nou, nee. Wij zijn over het algemeen niet ontevreden over ons leven. In een hoekje zitten treuren is dan ook niet onze grootste hobby. Wel zijn er onze irritaties van alledag. Dat wil *begot* niet zeggen dat we hier één of andere vorm van online dagboek zullen bijhouden. Onze teenage angst is inmiddels veranderd in tweenage angst - als we de analyses die het journaille van de jeugdcultuur maakt mogen geloven - en die laat zich niet goed ter dagboek stellen. Nou vraag ik je: wat is een dagboek waard als je het aan de hele wereld laat lezen? Met een air alsof het een shakespeariaans drama betreft? Moest hij nog leven, hij draaide zich om in zijn graf. Maar dat (livejournals, niet Shakespeare, hij heeft genoeg geschreven om zoveel te mogen draaien als hij wil) is een onderwerp voor een andere rant.
Maar we mogen dus graag tegen een en ander aantrappen. Als er al getrapt wordt vandaag de dag, heeft dat meestal materiële of fysieke schade tot gevolg. Omdat wij van het vredelievende soort zijn dat zich talig amuseert, doen wij het op deze manier. Geen neerbuigend gedoe daaromtrent, alstublieft. Wij hebben niet tot doel de wereld te verbeteren, althans niet met deze blog. We zijn geen idioten (of toch niet zo'n grote). Ik zei al dat dit geen mission statement is.
De overdrijving wordt hier niet geschuwd. Mits goed ingezet (ik ben zo vrij daar zelf even over te oordelen), een mooie stijlfiguur. Neemt u ons dus met een korreltje zout. Dat doen we zelf ook. Dan rest mij niets om u ter afsluiting van deze korte inleiding veel leesplezier toe te wensen. Ik voeg nog toe dat ik benieuwd ben naar Kame's visie op dit blogje. Hout vasthouden.
Ik heb geen idee hoe u hier terechtgekomen bent, maar het zal u vast en zeker benieuwen wat u op deze blog kunt verwachten. Daarvoor hoeft u eigenlijk alleen maar naar de titel te kijken, en er desgewenst een woordenboek bij te nemen. Een "rant" wordt gekenmerkt door het passioneel oreren over een onderwerp. *We likeses.* Wij zullen dit doen met respect voor de (veronderstelde) etymologische achtergrond van het woord, het Duitse "rantzen" (lees maar: "zeveren"). Wij beogen dus een zekere entertainmentwaarde.
Rants worden gehouden vanop een sinaasappelkist. In een openbaar park. Overdag ('s nachts gebeuren er in het park andere dingen). Inderdaad. Dit is daar de virtuele - en dus sociaal aanvaarde - vorm van. 't Is maar dat u het weet. Maar in feite is de naam gewoon gekozen omdat hij beschikbaar was. Breek mij er de bek niet over open. Misschien, zeer waarschijnlijk zelfs, trekt Kame zijn bek er wel nog over open.
Wat zijn wij dan? Professionele "zuurzakken" (zeurpieten) die de Klaagmuur een burn-out zouden bezorgen die hem sneller in mekaar zou doen storten dan de muren van Sodom? Nou, nee. Wij zijn over het algemeen niet ontevreden over ons leven. In een hoekje zitten treuren is dan ook niet onze grootste hobby. Wel zijn er onze irritaties van alledag. Dat wil *begot* niet zeggen dat we hier één of andere vorm van online dagboek zullen bijhouden. Onze teenage angst is inmiddels veranderd in tweenage angst - als we de analyses die het journaille van de jeugdcultuur maakt mogen geloven - en die laat zich niet goed ter dagboek stellen. Nou vraag ik je: wat is een dagboek waard als je het aan de hele wereld laat lezen? Met een air alsof het een shakespeariaans drama betreft? Moest hij nog leven, hij draaide zich om in zijn graf. Maar dat (livejournals, niet Shakespeare, hij heeft genoeg geschreven om zoveel te mogen draaien als hij wil) is een onderwerp voor een andere rant.
Maar we mogen dus graag tegen een en ander aantrappen. Als er al getrapt wordt vandaag de dag, heeft dat meestal materiële of fysieke schade tot gevolg. Omdat wij van het vredelievende soort zijn dat zich talig amuseert, doen wij het op deze manier. Geen neerbuigend gedoe daaromtrent, alstublieft. Wij hebben niet tot doel de wereld te verbeteren, althans niet met deze blog. We zijn geen idioten (of toch niet zo'n grote). Ik zei al dat dit geen mission statement is.
De overdrijving wordt hier niet geschuwd. Mits goed ingezet (ik ben zo vrij daar zelf even over te oordelen), een mooie stijlfiguur. Neemt u ons dus met een korreltje zout. Dat doen we zelf ook. Dan rest mij niets om u ter afsluiting van deze korte inleiding veel leesplezier toe te wensen. Ik voeg nog toe dat ik benieuwd ben naar Kame's visie op dit blogje. Hout vasthouden.
Abonneren op:
Posts (Atom)
