Rants: een visie

U zou dit mijn bijdrage aan onze beginselverklaring kunnen noemen. Ik noem het echter zelf niet zo. Het zijn immers grote woorden. Niet dat ik grote woorden schuw, maar om mijn zelfoverschatting (die in het echte leven overigens zéér beperkt is) hier in de verf te zetten, gaat me wat te ver.

Ik heb geen idee hoe u hier terechtgekomen bent, maar het zal u vast en zeker benieuwen wat u op deze blog kunt verwachten. Daarvoor hoeft u eigenlijk alleen maar naar de titel te kijken, en er desgewenst een woordenboek bij te nemen. Een "rant" wordt gekenmerkt door het passioneel oreren over een onderwerp. *We likeses.* Wij zullen dit doen met respect voor de (veronderstelde) etymologische achtergrond van het woord, het Duitse "rantzen" (lees maar: "zeveren"). Wij beogen dus een zekere entertainmentwaarde.

Rants worden gehouden vanop een sinaasappelkist. In een openbaar park. Overdag ('s nachts gebeuren er in het park andere dingen). Inderdaad. Dit is daar de virtuele - en dus sociaal aanvaarde - vorm van. 't Is maar dat u het weet. Maar in feite is de naam gewoon gekozen omdat hij beschikbaar was. Breek mij er de bek niet over open. Misschien, zeer waarschijnlijk zelfs, trekt Kame zijn bek er wel nog over open.

Wat zijn wij dan? Professionele "zuurzakken" (zeurpieten) die de Klaagmuur een burn-out zouden bezorgen die hem sneller in mekaar zou doen storten dan de muren van Sodom? Nou, nee. Wij zijn over het algemeen niet ontevreden over ons leven. In een hoekje zitten treuren is dan ook niet onze grootste hobby. Wel zijn er onze irritaties van alledag. Dat wil *begot* niet zeggen dat we hier één of andere vorm van online dagboek zullen bijhouden. Onze teenage angst is inmiddels veranderd in tweenage angst - als we de analyses die het journaille van de jeugdcultuur maakt mogen geloven - en die laat zich niet goed ter dagboek stellen. Nou vraag ik je: wat is een dagboek waard als je het aan de hele wereld laat lezen? Met een air alsof het een shakespeariaans drama betreft? Moest hij nog leven, hij draaide zich om in zijn graf. Maar dat (livejournals, niet Shakespeare, hij heeft genoeg geschreven om zoveel te mogen draaien als hij wil) is een onderwerp voor een andere rant.

Maar we mogen dus graag tegen een en ander aantrappen. Als er al getrapt wordt vandaag de dag, heeft dat meestal materiële of fysieke schade tot gevolg. Omdat wij van het vredelievende soort zijn dat zich talig amuseert, doen wij het op deze manier. Geen neerbuigend gedoe daaromtrent, alstublieft. Wij hebben niet tot doel de wereld te verbeteren, althans niet met deze blog. We zijn geen idioten (of toch niet zo'n grote). Ik zei al dat dit geen mission statement is.

De overdrijving wordt hier niet geschuwd. Mits goed ingezet (ik ben zo vrij daar zelf even over te oordelen), een mooie stijlfiguur. Neemt u ons dus met een korreltje zout. Dat doen we zelf ook. Dan rest mij niets om u ter afsluiting van deze korte inleiding veel leesplezier toe te wensen. Ik voeg nog toe dat ik benieuwd ben naar Kame's visie op dit blogje. Hout vasthouden.